dinsdag 8 november 2011
Nieuwe bewoner van Sasso Corbo!
Boeddha komt uit een nest van vier hondjes. De boer naast ons kon ze niet allemaal houden en kwam met Boeddha aanzetten. De naam was al gegeven, want in zit neemt hij die typische Boeddha houding aan. Ongekend en onnavolgbaar. Wat een schatje!
zondag 21 augustus 2011
Zomer 2011 deel 1 "van Saturnia naar de karakteristieke Sangiovese van Luigi Innocenti
Bezoek aan Azienda Agricola Luigi Innocenti, samen met onze oude en nieuwe buren! Luigi (in het wit) staat bekend om zijn heerlijke karakteristieke rode wijn gemaakt van de welbekende druif Sangiovese. Ook nog van biologische en traditionele makelij. Absoluut een bezoek waard en voor daarna... heel veel gezellige avondjes!!!
Zomer 2011 deel 2 "olijven planten en ....water halen"
Zomer 2011 deel 3 "campingplaatsen uitvlakken & bramenjam maken"
vrijdag 17 juni 2011
Ruben (11 jaar) stunt op graafmachine!
Ooit wel eens een verbaasde Italiaan gezien??? Wij in ieder geval niet de afgelopen 11 maanden! Tot vandaag. Toen eindelijk onze elektriciteit geïnstalleerd werd. 5 Man van een elektriciteitsbedrijf en 2 man van een aannemersbedrijf zagen hoe wij een olijfveld maakten. Althans, zij zagen Ruben, onze oudste zoon van 11, behendig de graafmachine hanteren om de gewenste gaten van 1m2 te maken voor iedere olijfboom (van 2 jaar oud). Nog nooit hebben we zoveel verbazing gezien op Italiaanse gezichten. Een fantastisch moment om nooit te vergeten!
Over het olijfveld volgt snel het volgende bericht!
Over het olijfveld volgt snel het volgende bericht!
zondag 29 mei 2011
De weg naar Sasso Corbo
In de meivakantie kregen we bezoek van Andrea, onze buurvrouw in NL samen met haar zoon Milan, een trouw speelkamaraadje van onze Jorn. Wat hadden ze het weer fijn samen. Een beter kado kon Jorn zich niet wensen voor zijn 9e verjaardag! Natuurlijk gingen de handen uit de mouwen en werd er samen stevig gewerkt aan de toegangsweg. Andrea schreef er een verhaaltje over. Lees maar!
"Na een week spelen met zijn oude maatjes staat Milan voor het slaapkamerraam naar buiten te staren. Hij heeft nog geen zin om te douchen.
‘Dat is wel een ander uitzicht hè’, constateer ik. ‘Huizen in plaats van heuvels. En hier staat geen ree te koekeloeren als je aan het afwassen bent.’
‘En allemaal auto’s die staan geparkeerd’, antwoordt Milan.
Ja, allemaal auto’s in ons smalle straatje. Binnenkort kunnen die allemaal over een keurige, onverharde weg naar Sasso Corbo rijden. De krassen van de braam- en rozenbottelstruiken staan nog op mijn armen. Een tastbare herinnering aan de klus die de weg naar de camping vrij heeft gemaakt.
Leve de escavatore!
Pieter bemant de graafmachine alsof hij nooit anders heeft gedaan. Met een grijns op zijn gezicht duwt en trekt hij takken, struiken en dunne bomen omver. De afwateringsgeul naast de weg moet uitgegraven worden en dat is zijn persoonlijke missie deze week. Samen met Bas legt hij een nieuwe pijp dwars onder de weg door zodat het water via die route naar beneden kan, de heuvel af. Gaten in de weg worden opgevuld met stenen. Een laag kiezels erover en laat die caravans maar komen! De eerste lading kiezels wordt besteld. Domani, of de dag na domani komt de vrachtwagen, belooft de Italiaan aan de telefoon.
Ondertussen gaan we door met ruimte scheppen. Opa (en oma ook) is inmiddels gearriveerd voor de verjaardagen van Jorn en Sem. Hij werkt gestaag de hele dag door. Onvermoeibaar snoeit hij struiken, zaagt boomstronken door en verwijdert een hoeveelheid prikkeldraad waar je een kazerne mee zou kunnen beveiligen.
Mijn snoeimes is inmiddels bot dus ik plof neer op de picknickbank voor het huisje. De geur van verse appeltaart vermengt zich met de geur van het brood dat nog in de oven staat. Sem en Cas spelen met de speelgoeddieren op een kleedje. De grote jongens dansen op de trampoline. Ruben houdt zich dapper, want hij mag nog niet springen.
Het is tijd voor koffie, van die heerlijke Italiaanse espresso uit zo’n pruttelpotje. Domenica maakt daar natuurlijk lekkere cappuccino van. De taart wordt aangesneden. We zingen voor Jorn ‘lang zal hij leven’ op z’n Italiaans en smullen van het goede leven.
Wanneer komen die kiezels? Domani, er is altijd een domani."
"Na een week spelen met zijn oude maatjes staat Milan voor het slaapkamerraam naar buiten te staren. Hij heeft nog geen zin om te douchen.
‘Dat is wel een ander uitzicht hè’, constateer ik. ‘Huizen in plaats van heuvels. En hier staat geen ree te koekeloeren als je aan het afwassen bent.’
‘En allemaal auto’s die staan geparkeerd’, antwoordt Milan.
Ja, allemaal auto’s in ons smalle straatje. Binnenkort kunnen die allemaal over een keurige, onverharde weg naar Sasso Corbo rijden. De krassen van de braam- en rozenbottelstruiken staan nog op mijn armen. Een tastbare herinnering aan de klus die de weg naar de camping vrij heeft gemaakt.
Leve de escavatore!
Pieter bemant de graafmachine alsof hij nooit anders heeft gedaan. Met een grijns op zijn gezicht duwt en trekt hij takken, struiken en dunne bomen omver. De afwateringsgeul naast de weg moet uitgegraven worden en dat is zijn persoonlijke missie deze week. Samen met Bas legt hij een nieuwe pijp dwars onder de weg door zodat het water via die route naar beneden kan, de heuvel af. Gaten in de weg worden opgevuld met stenen. Een laag kiezels erover en laat die caravans maar komen! De eerste lading kiezels wordt besteld. Domani, of de dag na domani komt de vrachtwagen, belooft de Italiaan aan de telefoon.
Ondertussen gaan we door met ruimte scheppen. Opa (en oma ook) is inmiddels gearriveerd voor de verjaardagen van Jorn en Sem. Hij werkt gestaag de hele dag door. Onvermoeibaar snoeit hij struiken, zaagt boomstronken door en verwijdert een hoeveelheid prikkeldraad waar je een kazerne mee zou kunnen beveiligen.
Mijn snoeimes is inmiddels bot dus ik plof neer op de picknickbank voor het huisje. De geur van verse appeltaart vermengt zich met de geur van het brood dat nog in de oven staat. Sem en Cas spelen met de speelgoeddieren op een kleedje. De grote jongens dansen op de trampoline. Ruben houdt zich dapper, want hij mag nog niet springen.
Het is tijd voor koffie, van die heerlijke Italiaanse espresso uit zo’n pruttelpotje. Domenica maakt daar natuurlijk lekkere cappuccino van. De taart wordt aangesneden. We zingen voor Jorn ‘lang zal hij leven’ op z’n Italiaans en smullen van het goede leven.
Wanneer komen die kiezels? Domani, er is altijd een domani."
zaterdag 30 april 2011
Cava di Marmo!
Je kent het wel..., je ziet een rots verderop en je denkt: 'daar moet ik naar toe', zonder een idee te hebben van de route, de afstand en de looptijd. Wij kijken al een tijdje tegen zo'n rots aan, onderdeel van Parco di Racconi van het wereldnatuurfonds WWF.
John, een goede vriend en trouwe bezoeker, vond dat het tijd werd en dus liepen we de "tocht der tochten".
Het principe: de kortste weg tussen twee punten is een rechte lijn. Dat kwam ons duur te staan in de vallei van fosso Calizzano, een en al ongerepte natuur met lastige passages. We maakten ieder een schatting van de te lopen tijd, uiteenlopend van 2 uur tot 4 uur. Uiteindelijk liepen we de tocht binnen 2 uur. Mijn broertje Pieter zit er met zijn schatting het dichtstbij (altijd al een ras-optimist geweest!)
Daar troffen we de restanten van een oude marmergroeve. Een stroomhuisje, speciaal aangelegd om het marmer te kunnen winnen, verraadt dat de winning heeft plaatsgevonden sinds 1953. Bij navraag blijkt dat de groeve open is geweest tot 1968. Reden om ermee te stoppen: de beperkte kwaliteit van het nog resterende marmer.
Na het bezoek aan de groeve lopen we nog een kilometer of 6 naar Roccalbegna om te genieten van een heerlijk en welverdiend biertje!
De Albegna
vlnr: Bas, John en Pieter
Marmergroeve en transportrestanten
Biertje in Roccalbegna
John, een goede vriend en trouwe bezoeker, vond dat het tijd werd en dus liepen we de "tocht der tochten".
Het principe: de kortste weg tussen twee punten is een rechte lijn. Dat kwam ons duur te staan in de vallei van fosso Calizzano, een en al ongerepte natuur met lastige passages. We maakten ieder een schatting van de te lopen tijd, uiteenlopend van 2 uur tot 4 uur. Uiteindelijk liepen we de tocht binnen 2 uur. Mijn broertje Pieter zit er met zijn schatting het dichtstbij (altijd al een ras-optimist geweest!)
Daar troffen we de restanten van een oude marmergroeve. Een stroomhuisje, speciaal aangelegd om het marmer te kunnen winnen, verraadt dat de winning heeft plaatsgevonden sinds 1953. Bij navraag blijkt dat de groeve open is geweest tot 1968. Reden om ermee te stoppen: de beperkte kwaliteit van het nog resterende marmer.
Na het bezoek aan de groeve lopen we nog een kilometer of 6 naar Roccalbegna om te genieten van een heerlijk en welverdiend biertje!
Abonneren op:
Posts (Atom)